"Το γυαλόχαρτο", "Μόνο οι νεκροί", "Στο σπίτι της νεκρής", "Το παξιμάδι ή Καντ και ο Εδουάρδος Σακαγιάν", "Δεν το περίμενα...", "Πλησιάζουνε τα κύματα...", "Γυρίζουν οι νεκροί..."

Από το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του Πέτρου Γκολίτση με τίτλο Το τριβείο του χρόνου (εκδ. Μανδραγόρας, 2013)

Από την Ενότητα: ΠΟΛΥΑΝΔΡΕΙΟ (ΩΧΡΟΛΕΥΚΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΩΠΑ)

Το γυαλόχαρτο

Τα ποιήματα συμβαίνουν με γυαλόχαρτο
τρίβω το χαρτί και βγάζει χόρτα
ανάσκελα βολεύτηκα
και πλέον πλέω στο χώμα
και ονειρεύομαι
σχίζω τις πόλεις μάρμαρα μαζεύω
ψηλά στον ουρανό
και μ’ ένα τρίκυκλο γυρίζω γύρω-γύρω

`

Βρέχει χαρτόνια γύρω μου παντού
μόνο χαρτόνια

*

Μόνο οι νεκροί

Μόνο οι νεκροί δεν ταξιδεύουνε

χωρίς να σκέπτονται σκαλίζουν

μ’ ένα ραβδί στην επιφάνεια του μυαλού μου

φτιάχνουν τετράγωνα πετάγονται καρέκλες

και με το δάχτυλο σχεδιάζουν κύκλους νοερούς

ανάβουν ήλιους που δεν σβήνουν

γυρεύουν τις καταπακτές κατακρημνίζονται

`

έκτοτε με αγνοώ και περιφέρομαι

σε τόπους που θα υπάρξουν

*

Στο σπίτι της νεκρής

Είναι νωρίς για να συμφιλιωθώ
είμαι στο σπίτι της νεκρής
για να χτενίσω τα μαλλιά της
είναι νωρίς
για να χτενίσω τα μαλλιά της

αμήχανα γυρίζω το κεφάλι μου
γυαλίζουν τα παπούτσια μου μικρού παιδιού
στέκομαι πλάι μου με πόδια γυρισμένα
−πόδια παιδικά−
τόσο αφύσικα γυαλίζουν τα παπούτσια
παράξενο μικρό παιδί να στέκομαι ακίνητος
για τόσην ώρα
παράξενο
είναι γεμάτα λάσπες τα παπούτσια μου
γεμάτος χώμα θα ʼναι ο ουρανός
κι απόψε

***

Από την Ενότητα:  ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΕΚΤΟΣ ΚΑΔΡΟΥ

Το παξιμάδι ή Καντ και ο Εδουάρδος Σακαγιάν

I

«Το πράγμα καθ’ αυτό είναι απροσπέλαστο»
έλεγε ο Καντ
καθώς ο Φίχτε νεαρός
παραμιλούσε –εντός του–
«κούνια που σε κούναγε
γέρο ξερέ σαν παξιμάδι»

`

Τώρα γυρίζουν και των δύο τα οστά
γυρίζουν γύρω-γύρω με τη γη
γυρίζουν γύρω-γύρω
όλοι
για λίγο στον κόσμο

ΙΙ
Ανακατεύεις ολίγον Bacon με Chagall
και παίρνεις έναν Σακαγιάν
στο βάθος αχνοφέγγει κι ο Hopper
καθώς ο Klimt παραμιλά
«μην είναι του Balthus τούτη η γειτονιά»
μα όχι, όλα κοινά, το λέει ο Dali
καθώς κι ο Σακαγιάν
«παραπαπάμ, παραπαπάμ»

***


Από την Ενότητα: ΜΙΚΡΟ-ΜΑΚΡΟ

Δεν το περίμενα
τα δέντρα ʼγίναν πέτρινα
και πέτρινοι οι καρποί βαραίνουνε και πέφτουνε
και ξύλινη η γη δεν θα το αντέξει

`

Πλησιάζουνε τα  κύματα μας τρών’ σιγά-σιγά
όλα ʼναι ακίνητα και ένα φεγγάρι
εκεί ψηλά αυτόφωτο
να λιώνει
*

Γυρίζουν οι νεκροί σαν δορυφόροι
αδέσποτοι φυγόκεντροι στους ζωντανούς για λίγο
σπιράλ μετά στο βάθος όλοι σβήνουμε
μιας νύχτας έναστρης και μπλε καμπυλωμένης
σκορπίζουμε στη νύχτα του Chagall
σκεπτόμενοι το άσπρο φόρεμα της νύφης της ιπτάμενης
που ξέμεινε στη γη


______
βλ. και  http://www.poiein.gr/archives/24003/index.html

"Η κηδεία...", "Το τσιγκέλι", "Βαυκίδα", "Nuktos Agalma", "Ποιητή δωσ' το σύνθημα...", "Μολύβι έσερνες...", "Το μάτι κρεμάστηκε..."

Από το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του Πέτρου Γκολίτση με τίτλο Το τριβείο του χρόνου (εκδ. Μανδραγόρας, 2013)


Απ’ την πρώτη ενότητα ΠΟΛΥΑΝΔΡΕΙΟ (ΩΧΡΟΛΕΥΚΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΩΠΑ)

Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ
( Ή ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ)

Έχω σφαγή
την πλάθω σαν ψωμί
την περιφέρω
θα φουσκώσει
αζύμωτη
σαν το λευκό χαρτί τσαλακωμένη
γυρνώ στο σπίτι τα μεσάνυχτα
κοιμούνται τα παιδιά
για καληνύχτα τα φιλώ
και τα σκεπάζω
γέρος το πρωί στο λεωφορείο
μια κοπελίτσα με κοιτά
σηκώνεται για να καθίσω
κάθεται δίπλα μου
και μου κρατά το χέρι

σφαγή στο άσπρο κάθομαι
να δεις που θα με θάψουν
κοιτιούνται μεταξύ τους τα παιδιά
οι προπομποί κρατώντας
κοντάρια σύμβολα θρησκευτικά
γυαλίζει το ασήμι
(να έχει η πρώτη η σειρά
σταυρούς και τα τοιαύτα)
άντε να τελειώνουμε γιαγιά
να πάμε να παίξουμε μπάλα

*

ΤΟ ΤΣΙΓΚΕΛΙ

«Ό,τι σε τρέφει εσένα
εμένα θανατώνει»
έλεγε στο σφαγμένο βόδι
κοιτώντας το ερωτικά
με μάτια πυρωμένα
και κόκκινη ποδιά

Απ’ το τσιγκέλι ανάποδα
γδαρμένο το κουνούσε
του τραγουδούσε
τραγούδια παιδικά
πλησιάζανε τα μάτια τα νεκρά
τα ζωντανά με τα νεκρά
δίχως να τρίζει η κούνια

*

ΒΑΥΚΙΔΑ

Εεέ Βαυκίδα!
Το ξέρουμε κορίτσι μου πως είσαι από την Τήλο
φρόντισε γι’ αυτό η φίλη σου η Ήριννα
κορίτσι 19 χρονώ
νεόνυμφη που πέθανες
και σε σκεπάζει χώμα

Γίνε η φωνή των σκεπασμένων των νυμφών
που σβήσαν ατραγούδιστες
σε χώμα άσπρο νυφικό να μη βρεθεί
να μη δεθεί θρήνος ξανά
με την ηχώ του γάμου

***

Απ’ την δεύτερη ενότητα ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΕΚΤΟΣ ΚΑΔΡΟΥ

NUKTOS ‘AGALMA (EZRA POUND)

Στα χρόνια μου
δεν φοριέται ο χρυσός
κι αν συζητείται ενοχλεί
παρά το ασήμι κι η σκουριά
σιγά-σιγά ρέπουν και πάλι
προς μια λάμψη –αλλιώτικη–
κράμα καινούργιο
που ανανεώνει
–διατηρώντας– ρίζες βαθιές
και ευέλικτες
που ξέρουν από ποια
υπόγεια λίμνη να τραβήξουν
για να κρατήσουν
λίγο περισσότερο
(διψά το καθετί −έτσι κι ο στίχος–
για τη διάρκεια)

Καλύτερα έτσι παρά
να καμπυλώνεις τις γωνίες
να μεγαλώνεις τα μικρά
να ψάχνεις μουσικές παλιές στους στίχους
γέρικα νύχια να γραπώνουν
άσαρκα κουρέλια

Δεν θες νυχτερινά αγάλματα
σε αστικές πλατείες
ξεστολισμένοι άνθρωποι
βαδίζουν πλάι στο χρόνο

***

Απ’ την τρίτη και τελευταία ενότητα ΜΙΚΡΟ-ΜΑΚΡΟ

Ποιητή δωσ’ το σύνθημα
να σκορπίσουμε
ασυντόνιστα να βαδίζουμε
προς όλες τις κατευθύνσεις
να πέφτουμε ολόγυρα
καθώς πλησιάζουν
οι επόμενοι

*

Μολύβι έσερνες και ερχόταν περιστέρια
μες στο μυαλό χτυπούσαν τα φτερά
νεκρά πουλιά πνίγονταν μες στη γλώσσα
πετούσαν δίχως μάτια

*

Το μάτι κρεμάστηκε
μα δεν ανέβηκε
πάνω στο άλογο
το άλογο έφυγε

το μάτι διαλύεται
μαζί με τη σκόνη
του καλπασμού

_____
βλ. και http://www.poiein.gr/archives/22084/index.html